Fauna i flora Ojcowskiego Parku Narodowego

Podczas poszukiwań idealne miejsca na urlop warto wziąć pod uwagę odwiedzenie na przykład Ojcowskiego Parku Narodowego. W tym pięknym miejscu na nasłonecznionych zboczach występuje około 200 gatunków roślin kserotermicznych – reliktów okresu stepowego.

Wśród nich są, które występują na stepach wokół Morza Czarnego, m.in. trawa ostnica Jana na skałce Jonaszówka i na Górze Koronnej, macierzanka wczesna, wiśnia karłowata, obrazki plamiste i aster gawędka (w Grodzisku). Lasy zajmują 71% powierzchni parku. Na kwaśnych glebach wierzchowin rosną bory mieszane, północne stoki wzniesień są porośnięte buczynami karpackimi, południowe zaś zaroślami i ciepłymi buczynami. Na skałkach wapiennych występują murawy kserotermiczne, a w miejscach wilgotnych sinice, tworzące ciemne plamy. W szczeliny skalne wciskają się mchy i wątrobowce, często tworząc w zacienionych miejscach zwisające „girlandy” o dużej powierzchni, nawet do 30 m”. Zacienione stoki północne i północno-wschodnie Chełmowej Góry i Czyżówki porasta reliktowy las jaworowy z cieniolubną paprocią, języcznikiem zwyczajnym. Grądy rosną na miejscach najżyźniejszych, a łęgi w dolinach rzecznych. W potokach można spotkać jeszcze jeden relikt – glon wodolubek rosnący na kamieniach, którego brunatne plechy o kształcie nici lub sznurów mają zapach śledzi. Wśród grzybów osobliwością jest purchawica olbrzymia, największy wśród wszystkich znanych grzybów na świecie. Znaleziono ją w parku trzykrotnie: w 1876, 1964 i 1991 roku. Grzyb ten może osiągać średnicę do 100 cm i ciężar do 25 kg. Jest jadalny! Do innych ciekawych grzybów występujących w parku należy gwiazdosz czteropromienny, kształtem przypominający gwiazdę. Można tu spotkać też sromotnika bezwstydnego wabiącego owady nieprzyjemnym dla ludzi zapachem. Z grzybów jadalnych (ale w parku narodowym nie wolno ich zbierać!) występują borowiki szlachetne, maślaki i podgrzybki. Wskutek działalności człowieka wiele lasów wycięto, liczne gatunki roślin, takie jak cis czy jarząb brekinia, zniknęły z parku, a osuszanie podmokłych terenów i zanieczyszczone powietrze wciąż powodują zmianę i zubożenie składu gatunkowego.

Ojcowski Park Narodowy

Ojcowski Park Narodowy to idealne miejsce na rodzinny wypad za miasto. Unikatowe warunki Ojcowskiego Parku Narodowego sprawiły, iż na skałkach zobaczyć można najróżniejsze rośliny W związku z tym zbiorowiska roślinne tworzą mozaikę płatów to różniących się od siebie, to znów wzajemnie się przenikających.
Tylko 12% zespołów roślinnych ma charakter naturalny, m.in. grąd, buczyna karpacka, murawy naskalne i kserotermiczne. Zaledwie 1 % jest zbliżonych do pierwotnych. W parku rośnie 1 050 roślin naczyniowych, tworząc 30 zespołów roślinnych. Pod względem liczebności gatunków Ojcowski Park Narodowy zajmuje trzecie miejsce w Polsce, po Tatrach i Pieninach, lecz jeśli uwzględnimy niewielką powierzchnię parku okaże się, że jest tu największe zagęszczenie gatunków roślin w Polsce.
Przeważają typowe dla środkowej Europy, ale duży udział mają też gatunki południowoeuropejskie. Wśród 50 gatunków roślin górskich (po Górach Świętokrzyskich jest to ich największe skupisko na niżu polskim) unikatem jest chaber miękkowłosy, rosnący w Dolinie Zachwytu. Charakterystyczne jest występowanie wielu roślin – reliktów minionych epok, natomiast brak gatunków rosnących wyłącznie na niewielkim, określonym terenie – endemitów. Okazało się, że uważana przez długi czas za endemit brzoza ojcowska rośnie także w innych częściach świata, dlatego nie może być endemitem Polski. Jako pierwszy znalazł to drzewo, różniące się od dotychczas znanych mu brzóz, Willibald Besser podczas swych wędrówek po Dolinie Prądnika w 1805 roku. Uznając je za endemit tych terenów nazwał je Betula oycoviensis, czyli brzozą ojcowską. W 1938 roku, dzięki staraniom dwojga sławnych botaników: Władysława i Janiny Szaferów, w miejscu jej występowania – Hamerni – utworzono rezerwat. Obecnie teren ten stanowi enklawę parku narodowego. Brzoza ojcowska jest podobna do brzozy brodawkowatej. Różni się od niej tym, że jest niższa i bardziej krzewiasta, ma drobniejsze i inaczej rozmieszczone na dłuższych krótkopędach liście. Przez naukowców została jednak sklasyfikowana jako drobnolistna odmiana zwykłej brzozy brodawkowatej.

Białowieski Park Narodowy

Podczas urlopu warto zobaczyć coś naprawdę ciekawego… jak na przykład rezerwat przyrody. Do rezerwatu prowadzi niespełna czterokilometrowa ścieżka przyrodnicza o nazwie Żebra Żubra. Została zbudowana w latach 1978-80 według projektu leśniczego, Jacka Wysmułka. Bierze początek przy szosie łączącej Białowieżę z wsią Pogorzelce.
Na znacznej długości wiedzie po drewnianych kładkach przez podmokłe lasy olszowo-jesionowe. Wizerunek żubra nie bez przyczyny widnieje w herbie Białowieży i w godle Białowieskiego Parku Narodowego. Losy tego zwierzęcia są bowiem nierozerwalnie związane z białowieską ziemią. To właśnie tutaj, w najważniejszym obecnie w świecie ośrodku hodowli żubrów linii nizinnej, odtworzono ten niemal wymarły gatunek – relikt epoki lodowcowej. Obecne stado dziko żyjących żubrów jest największym skupiskiem tych zwierząt na świecie! W 1. połowie XIX wieku Puszcza Białowieska pozostawała jedyną naturalną ostoją żubrów nizinnych. Żyło w niej ponad tysiąc tych zwierząt. Po I wojnie światowej ocalały tylko żubry żyjące w niewoli, z tego trzy na terenie obecnej Polski, w prywatnym zwierzyńcu w Pszczynie. W 1929 roku, przy drodze łączącej Białowieżę z Hajnówką, utworzono pierwszy rezerwat z myślą o odtworzeniu gatunku. Umieszczono w nim przywiezione z Niemiec, Danii, Szwecji i Pszczyny żubry i żubrobizony, dzięki którym dziś możemy oglądać największe puszczańskie zwierzę. Choć żubr jest królem puszczy, nie można zapominać, że w Białowieskim Parku Narodowym występuje ponad 12 000 gatunków zwierząt, wśród których najliczniej reprezentowane są… owady. Jednak nie brak tu dużych zwierząt takich jak jelenie, sarny, dziki, wilki, lisy i rysie. Niektóre gatunki ptaków, na przykład dzięcioły: białogrzbiety, trójpalczasty i średni, orzełek włochaty, sóweczka i orlik krzykliwy tworzą w Puszczy Białowieskiej najliczniejsze populacje w Polsce. Występuje tu też wiele północnych gatunków charakterystycznych dla tajgi, takich jak gadożer – ptak drapieżnik, chrząszcz listwiaczek Chołodkowskiego, czy smużka, reprezentantka gryzoni, Żywi się głównie pokarmem zwierzęcym: owadami i ich larwami, choć nie gardzi też owocami i nasionami.

Parki narodowe

Wybranie Parku Narodowego, jako obiektu do zwiedzania podczas wypoczynku to z pewnością doskonała decyzja, która się opłaci. Dowiemy się dużo o naszych przodkach i korzeniach.
Amatorzy niecodziennych przeżyć znajdą i dziś w parku miejsca niezwykłe, jak choćby Miejsce Mocy – kamienny krąg, w otoczeniu niespotykanych w innych częściach białowieskich lasów głogów, jabłoni i grusz, dawne miejsce kultu, czy też wzgórze w Parku Pałacowym, porośnięte starymi dębami – być może pozostałość świętego gaju. Białowieski Park Narodowy jest położony na obszarze nizinnym, sprzyjającym rozprzestrzenianiu się roślin i zwierząt, gdyż nie występują w nim żadne naturalne bariery powstrzymujące to zjawisko. Z tej przyczyny brak w parku endemitów – gatunków niewykraczających poza granice danego obszaru. Znajdziemy tu za to wiele gatunków będących reliktami naturalnego lasu nizinnego, które tylko tutaj znajdują jeszcze odpowiednie warunki rozwoju oraz sporo takich, które są typowe dla tajgi, a w parku osiągają zachodnie i południowe granice swych zasięgów, jak na przykład wielosił błękitny o niebieskich kwiatach. Wśród rzadkich gatunków roślin parku znajdziemy: kosaciec syberyjski, storczyk storzan bezlistny, pełnik europejski. fiołek bagienny. skalnicę torfową czy trawę turówkę wonną, zwaną też źubrówka.
Niezwykle bogato reprezentowany jest w parku świat grzybów. Liczbę ich gatunków szacuje się na 3-4 tysiące, w tym zaledwie około 500 to grzyby kapeluszowe. Za to naliczono aż 115 gatunków hub. W Puszczy Białowieskiej bartnicy używali huby, gmatwka dębowego, do podkurzania pszczół w czasie podbierania miodu. Wiele grzybów rośnie na próchniejących pniach i ma często fantazyjne barwy i kształty zupełnie nieprzypominające typowego grzyba, jak np. żagwica listkowata. soplówkoralowa, czy piękno róg lepki. Bardzo liczne i różnorodne są również porosty (reprezentowane przez około 400 gatunków), niezwykle wrażliwe na zanieczyszczenia atmosfery. Rosną wszędzie: na glebie, na drzewach i martwym już drewnie. tworząc bajecznie kolorowe plamy.

Puszcza Białowieska

Cudownym miejscem, które warto zobaczyć jest z pewnością Puszcza Białowieska. Ponad 90% powierzchni Puszczy Białowieskiej stanowią lasy. głównie liściaste. W rezerwacie ścisłym Białowieskiego Parku Narodowego człowiek nigdy nie sadził i nie ścinał drzew, ani nie usuwał zwalonych pni.
Obecnie także nie wykonuje się tam żadnych prac, poza przesuwaniem na bok przewróconych drzew tarasujących drogi. Dlatego typ roślinności zależy wyłącznie od żyzności gleby i jej wilgotności. Na najżyźniejszych stanowiskach rosną lasy liściaste, zwane grądami (z przewagą dębów i grabów), na wilgotnych olszowe lasy bagienne (olsy, z dominacją olszy czarnej), wzdłuż rzek i strumieni lasy olszowo-jesionowe (łęgi), na suchych bory sosnowe, świerkowe i mieszane. Do najcenniejszych zbiorowisk roślinnych parku należy rzadko w Polsce spotykana świerczyna na torfie. W lesie tym. prawie pozbawionym drzew liściastych. dominuje świerk.
Runo składa się z mchów torfowców wśród których występują unikatowe rośliny. takie jak listera sercowata i żurawina drobnolistna. Las białowieski wydaje się nieuporządkowany: jest wielowarstwowy i bogaty w różnorodne gatunki drzew. rozmaitego wieku i wysokości. Obok siebie rosną drzewa w różnym wieku, tworząc kolejne piętra: najpotężniejsze, „staruszki”, niższe, średnie wiekiem i zupełnie małe. Najwyższe drzewa w parku, świerki, mają ponad 52 m wysokości, a średni wiek drzew w rezerwacie ścisłym wynosi 130 lat (w Polsce – 54). Rośnie w nim 1 580 drzewo wymiarach pomników przyrody, czyli średnio jedno na 3 hektary powierzchni nawet znana jako duży krzew wierzba iwa osiąga tu do 22 metrów wysokości i 40 cm średnicy pnia. Do naj starszych drzew w Parku należą dęby, liczące ponad 400 lat. Najbardziej wiekowy z nich, Dąb Jagiełły, w wieku około 500 lat został w 1974 roku powalony przez wichurę. Niesamowite wrażenie sprawiają martwe już, jeszcze stojące pnie i te już powalone, na których wyrastają unikatowe gatunki mszaków, porostów i grzybów. Taki las, mroczny i trudno dostępny, oglądali nasi przodkowie.

Żywiec jest miejscowością leżącą w województwie śląskim w Kotlinie Żywieckiej. W pobliżu centrum miasta płyną miasta rzeki Soła i Koszarawa. Jest to miasto położone w górach. Centrum miasta znajduje się na wysokości 345-350 metrów nad poziomem morza. Żywiec z pewności kojarzymy z wyrobem piwa, ale także znany jest z krystalicznie czystej wody, którą to możemy [...]

Podczas wakacji warto zwiedzić, zobaczyć piękno polskiej przyrody. Idealnym miejscem do tego będzie wyprawa do Ojcowskiego Parku Narodowego, który z pewnością dostarczy nam różnorodnych gatunków zwierząt i roślin, których na co dzień raczej nie spotkamy. Z większych należy wymienić sarny, borsuki i lisy, spośród rzadszych piżmaki, których ojczyzną jest Ameryka Północna. Do Polski przedostały się [...]


Żywiec